Kadry, do których
się wraca.

Przyszedł 14 listopada o 23:40, z dopiskiem, że chcą «zdjęć cichych, nie pozowanych». Odpisałam o 7:04.

W grudniu poznaliśmy się na kawie, w styczniu przeszliśmy razem ich planem dnia — godzina po godzinie.

Gdy Zosia czytała przysięgę, Filip zdjął okulary. Nikt nie kazał nikomu płakać.

Odebrali go w rocznicę pierwszej randki — na ostatniej stronie jest pusty arkusz «na pierwsze dziecko».

W lutym, z linkiem do playlisty weselnej i jednym pytaniem: «da się Was nie słyszeć na sali?»

Chcieli, żeby sala grała mrokiem — dlatego trzymałam lampy nisko, a kadry szukałam w cieniu.

Pierwszy taniec wyłączył wszystko poza żyrandolami. Goście nie odssiedzieli ani chwili.

Minibook na szturchańca do torebki i wielki album na półkę — ten sam dzień, dwie skale.

«Boimy się, że wyszlibyśmy sztywni» — napisali w marcu. Na sesji narzeczeńskiej śmiali się non stop.

Zaproponowałam jeden ton dla całego dnia: czerń i srebro. Zgodzili się bez wahania.

Pocałunek pod żyrandolem trwał tyle, że zdążyłam przejść na drugą stronę kadru.

Premium w lnianej okładzie z grawerem — Hania mówi, że otwiera go przy każdej wizycie teściów.